mızmız

dibi görmem gerekiyor ki dipten kendimi iterek yükselebiliyim. evet bu düşünce mantıklı gelse de bende feci bir mızmızlık oluşturuyor.. niyemiş ki diyorum neden yükseliş az çok devamlı değil ,sabit kalalım madem sürekli yükselemicez.. ne bu dibe vurmaklar falan..ama olmuyor mızmızlık bu işte..mızmızlanırken söylediğimin tersine çöküşe yardımcı oluyorum.. bir de yanında saçma testler veriyor çevre bana.. aptal uyarıcılarla dolu her yer..
görmezden gel,üzerine alınma, cool takılmaya devam et.. ne münasebet canım,de geç..tüm bunları yaparken mızmızlan,dibe vurmıcam diye mızmızlan ,kendini çökert.. (hem niyemiş ki illa dibe mi vurmak lazım..) rutine devam et ki mızmızlanmalarını duyma,korkularını hissetme..yalnız kalma ki düşünme ..yalnızlıktan kaçtığın daha bi belli olsun..amacından uzaklaş..
evet korkutucu ama hayatım bundan ibaret.