sanırım artık farkına varmaya başlıyorum... resmen gerçekten sevdiğim insanlarla arama bir sürü yol girdi..dolanbaçlı,kalabalık.. bu yolları bi anda çözen bi nokta vardı..artık yok.. ve ben ölesiye korkuyorum..
yapamıcağımı düşünmeye başladım ..çok düşünüyorum;çalışmıyorum.. üç buçuk atıyorum..iki geri alıyorum ..

gulumseyerek ağlama hali..tesekkur etmek.. boyle yerlıler gibi konusmak ..yorgun olmak ama umursamamak .. hayat yıne gerekenı yapmamızı soylemekte...yarın devam edıcem pılım bıtmekte..

kendimi kandırmak konusunda bu kadar uzmanlaştığımı bilmemek korkuttu .. gerçekten ayrılıkları feci derecede yok sayabiliyorum kısa süreliğine ..ne zaman patlar bilemesem de yapıyorum bunu.. zaten bir aylık işlenceyi de monte edince müthiş bi manyak olmamam için hiç sebep kalmıyor..sürekli sarılmalar imzalar isimler manasız manasız durup kalmalar hakimdi günüme..manasızlığı tartışılırdı tabi ama kimsenin manasını söylemeye cesareti yoktu..belki de gerçekten söyleyecek bir şeyleri yoktu ama cesaretleri olmayışı ihtimali daha dramatik geldiği için onu seçtim.. insan ne de olsa tanıdık acılarına eğilimlidir..
bu kez daha sıkı tuttum.. mümkünse her zamankinden hayırlı bi insan olup bırakmamayı planlıyorum..keşke demeye gücüm yok.. bi toparlanıyım ben.

yalnız kalmayı ne zaman becerirsek o zaman gerçekten değişiyoruz demektir. bu değişim iyiye doğru mu yoksa tersi mi;henüz onu bilebilecek kadar büyümedim.oldukça köklü,yorucu,korkutucu bir deneyim sadece .gözlemleyebildiğim bu. bence yapılması gereken korkmadan kabullenmek.öğretilenleri değil,tek başımıza öğrendiklerimizi benimsemek..
ne tarafımız ağlıyorsa insanlara tersini göstermeliyiz bunu öğrendim bir de..diğer tarafıyla işimiz uzun sürmemeli. çünkü başta söylediğimi öğrenmenin birinci kuralı bu. başı ağrıtan o temiz havaya karşı tavır takınıp sadece bakmalı bazen. deniz ne kadar sonsuz ya da mavi diye düşünmeden.sadece bakmalı. hissettiklerimiz ve şarkımızın uyumsuzluğu önemsenmemeli. çünkü hayat böyle bişi..derin mevzulardan derinliğine aldırmadan sıyrılmamızı, şarkı zihin uyumsuzluğunu uyumlu hale getirmemizi hatta getirmeden kabullenmemizi bekliyor. dersen ki yapamam; bu kadar yalan düzen bana fazla ..geçmiş olsun sayın arkadaşım. sen boku avuçladın yetmedi bir de yedin. her defasında hayat seni cami duvarına fukara sümüğü gibi yapıştıracak. manasız zamanda manasız yerde olma keyfin bile 1 saat içinde şehrin ya da ev düzeninin verdiği ani müdahaleyle yerle bir olacak. başının ağrısı yorgunluktan mı sıkıntıdan mı kestiremezken o ağrımaya devam edicek.çünkü hayat böyle bir şey..derin mevzulardan derinliğine aldırmadan sıyrılmamızı, şarkı zihin uyumsuzluğunu uyumlu hale getirmemizi hatta getirmeden kabullenmemizi bekliyor...

05.04.09 ders çalışma çabası arasındakiler

Belki de aklımdaki soruların cevaplarını duymaya hazır değilimdir henüz… ya da verdiğim cevapları duymaya cesaretim yoktur. Ne de olsa kolaya kaçmak konusunda uzmanlaştırıldım şimdiye kadar. Zoru seçmenin saçmalığını kanıtladı bana nicesi. Ben inatla karşı koysam da, düz yolu seçip patikayı terk edenler kısa vadede kazandılar. Kısa kelimesini kullanırken bile ileride kazanacağım düşüncesi hakim . Bu da hala aynı sersem çaba içinde olduğumu gösterir ki bunun rengini daha seçemedim. Şimdilik gri olarak kalsın iyisi mi..
asıl önemli olan soruları sevebilmemdir umuyorum. Çünkü uzun zamandır cevaptan çok soru var cebimde. Çözülmeyi o kadar çok beklediler ki sorulduklarını unuttu bazıları. Kendi sorularıma ayıracak zamanımın olmayışı da apayrı bir konu.. ona bir iç çekiyorum şimdilik sadece, rafa kalktı.
Ne olursa olsun artık ezberlemeye çalışmıyorsam gideceğim yerleri, tüm bunlara borçluyum. Artık yerdeki desenlerin önemi yok.Çünkü söylenenler ve yaşananlarla o kadar sağlam bir ağ oluşturdular ki zihnimde şekillere ihtiyaç duymadan da var olabiliyorlar. Sorularımla birlikte paşa paşa yaşamayı da öğrendi çoğu.. yeni gelenlerden korkuyorlar mı dersen.. üç buçuk bile atıyorlar..

çaaaarışımın a.na koma

ilkokul çocukları gibi tırnaklarımı maviye de boyadım bugün.. yetmedi maç yüzünden yolda kalmayı bile eğlenceli hale getirdim.marş falan bile söyledim.sevdiğim şarkıyı utanmazca bikaç yüz defa dinledim.dans figürleri yarattım kafamda ona özel.kaldırımda bunların bazılarını uygulamaya geçtim hatta.bakanları umursamadım.bunu yapmama şaşırmanı hatırladım.2 saniye sürdü bu anımsama.üzerinde çok durmadım.hırs yapıp kendi kendimi yedim.neden ben değilim diye.o da sarmadı.sıçarım lan banane istediğim yere gideyim de başkasından banane dedim.sokak aralarında uykum geldi.uyumadım.el salladım.koştum.küçücük çocuğun tekine adeta bir kamyonmuşçasına çarptım.sarsıntı geçirdi.ama bendekiler kadar kalıcı değildi.diyet falan kalmadı o müthiş simitten sonra.rakamları sallamaz oldum son aldığım puanda sonra.düşün puan verdiler bana. bi de utanmadan benim bi adım var.etiket falan da lazım karışıyorum olmadığında.kim olduğumu unutuyorum.ne istediğimi de.hatta yapılanları unutuyorum.yerini yerimi bulamıyorum.noluyor bilemiyorum..?