hiç bu kadar çaresiz kaldığımı ya da çarenin farkında olup da ona yanaşamadığımı hatırlayamıyorum kendimle alakalı...hep başkalarına dair ya da başkaları yüzünden yaşadım bunu.. kendi kendimin içini sıkıyorum.. ne eğlenebiliyorum ne çalışabiliyorum..olcakları önceden görüyorum korkuyorum bi tarafım mucize olucağına hala inanıyor..bu kadar zıtlık bi arada resmen bezdim..
ayrıca bu kadar özel sorun arasında insanlık hakkında endişelenmeyi ihmal etmiyorum.. çocuklara yardım kampanyaları falan tasarlıyorum. hayır ben naptığımı biliyor muyum acaba da dert ediyorum bunları kendime...haketmediğim haldeyim.. ya da bunu diye diye hakedicek hale getirdim kendimi.. ne halim varsa göriyim artık ama mümkünse...